Iets over het ontstaan en de inhoud van het boek.
Al heel lang ben ik geïnteresseerd in hoe mensen leven. Vooral hoe ze omgaan met wat hun (natuurlijke) omgeving hun te bieden heeft, hoe ze met elkaar omgaan, de tradities en gebruiken die ontstaan in de loop der tijd. De volksverhalen en volksnamen voor planten kunnen een prachtige ingang zijn om iets te weten te komen over de gewoontes en leefwijze van mensen in een andere tijd en cultuur.
Als kind wilde ik archeoloog worden. Voordat het ‘tuinvirus’ mij greep heb ik geschiedenis gestudeerd. Met ingehouden adem las ik over de ontdekking van het oude Troje door de archeoloog Schliemann, of over de vondst van het graf van Toetanchamon.
In de loop der jaren heb ik vele boeken gelezen over planten en hun achtergronden. Waar ze vandaan kwamen, hoe ze hier terecht zijn gekomen, hoe ze door de mensen gebruikt werden, medicinaal of als symbool voor iets, als voedsel voor lichaam en geest, ter inspiratie in de dichtkunst, schilderkunst, muziek.
Tijdens de tuinenreizen die ik begeleid en de excursies die ik organiseer kwamen de verhalen en gedichten naar buiten en kreeg ik vele enthousiaste reacties en opmerkingen om al die vertellingen eens op te gaan schrijven.
Welnu dat is nu eindelijk gebeurd! Het omvangrijke archief dat in mijn hoofd zit is opengegaan (dat voelt aanmerkelijk lichter!) en mijn eerste boek is er uit gerold ; ‘Van Klaproos tot Meizoentje’.
Hiernaast tref je een stukje aan uit het verhaal over het sneeuwklokje. In totaal zijn er twaalf plantenverhalen, gedichten en recepten met bloemen zoals bijvoorbeeld paardenbloempannekoekjes.
Veel plezier met lezen!
Janneke
"Sneeuwklokjes, ze spreken al eeuwen tot de verbeelding van mensen. Ze zijn de eerste bloeiende planten in de tuin, goed zichtbaar met hun witte klokbloempjes, kleine bakens van licht in de donkere winter, voorbodes van de lente. Het lijkt net of ze altijd in onze tuinen hebben gestaan, maar dat klopt niet. Pas rond 1500 wordt het Sneeuwklokje in onze literatuur genoemd.
Het vroegste geschrift waarin het wordt vermeld is van de Griekse filosoof en naturalist
Theophrastus en dateert uit de 4e eeuw voor Christus.
Hij noemt het Sneeuwklokje een ‘witte viool’.
Het ‘witte’ van het Sneeuwklokje staat symbool voor zuiverheid , reinheid en maagdelijkheid en daarom is de plant dan ook gewijd aan Maria. Wanneer je op 2 februari (Maria-Lichtmis) een schaaltje met Sneeuwklokjes binnen neerzet dan breng je ‘witte zuivering’ in je huis. Pluk als vrouw daarentegen liever geen Sneeuwklokje vóór Valentijnsdag als je binnenkort gaat trouwen want dan kan de trouwerij wel eens niet doorgaan. En heb je als vrouw last van een opdringerige aanbidder? Stuur hem dan een envelop met Sneeuwklokjes erin, dan maak je hem duidelijk dat je van hem verschoond (zuiver) wilt blijven.
Het ‘lichtgevende’ aspect van het Sneeuwklokje komt op diverse terreinen naar voren. Zo zou het Sneeuwklokje symbool staan voor het nieuwe en je helpen oude dingen te verwerken, het brengt letterlijk licht aan het eind van een donkere tunnel. Het bloempje zou ook werkelijk licht geven in het donker en werd daarom vroeger bijvoorbeeld langs het pad naar de buiten-w.c. geplant om toch nog wat licht te hebben."